تیغ چوبین را به جنگ شعله رفتن صرفه نیست

تا مژه واری ورق گردانده ام پاربنه ام

در خراش آرزویم بس که ناخن ها شکست

آشیان جغد باید کرد سیر از سینه ام

دل بپرداز ای ستمگر از غبار کینه ام

قابل برق تجلی نیست جز خاشاک من

حسن هر جا جلوه پرداز است من آیینه ام