می برد شوقت به دوش لغزش مستانه ام

روزگاری شد که چون چشم ندامت پیشگان

باده ها ازگردش خود می کشد پیمانه ام

سیل را تا بحر ساز محملی در کار نیست

قبله خوانم یا پیمبر یا خدا یا کعبه است

اصطلاح عشق بسیار است و من دیوانه ام

عمرها شد دست من دامان زلفی می کشد