باده ها ازگردش خود می کشد پیمانه ام

در زراعتگاه چرخ مجمری همچون سپند

برگ دود آرد برون گر سبز گردد دانه ام

روزگاری شد که چون چشم ندامت پیشگان

سیل را تا بحر ساز محملی در کار نیست

می برد شوقت به دوش لغزش مستانه ام

قبله خوانم یا پیمبر یا خدا یا کعبه است