در زراعتگاه چرخ مجمری همچون سپند

کم نگردد سایه مو از سر دیوانه ام

رفته ام عمریست زین گلشن به یاد جلوه ای

گوش نه بر بوی گل تا بشنوی افسانه ام

برگ دود آرد برون گر سبز گردد دانه ام

روزگاری شد که چون چشم ندامت پیشگان

باده ها ازگردش خود می کشد پیمانه ام