برگ دود آرد برون گر سبز گردد دانه ام

رفته ام عمریست زین گلشن به یاد جلوه ای

گوش نه بر بوی گل تا بشنوی افسانه ام

در زراعتگاه چرخ مجمری همچون سپند

روزگاری شد که چون چشم ندامت پیشگان

باده ها ازگردش خود می کشد پیمانه ام

سیل را تا بحر ساز محملی در کار نیست