آنقدر کز خویش دورم از هوس بیگانه ام

دل ز دست شوخی وضع نفس خون می خورد

شمع دارد لرزه از یاد پر پروانه ام

التفات زندگی تشویش اسبابست و بس

دستگاه عاریت خجلت کمین کس مباد

صد شبیخون ریخت نور شمع برکاشانه ام

دوستان را بس که افسون تغافل ننگ داشت