دستگاه عاریت خجلت کمین کس مباد

شمع دارد لرزه از یاد پر پروانه ام

التفات زندگی تشویش اسبابست و بس

آنقدر کز خویش دورم از هوس بیگانه ام

صد شبیخون ریخت نور شمع برکاشانه ام

دوستان را بس که افسون تغافل ننگ داشت

گوشها در چشم خواباندند از افسانه ام