گوشها در چشم خواباندند از افسانه ام

دستگاه عاریت خجلت کمین کس مباد

صد شبیخون ریخت نور شمع برکاشانه ام

دوستان را بس که افسون تغافل ننگ داشت

مزرع آفاق آفت خرمن نشو و نماست

همچو راز ریشه ترسم پر برآرد دانه ام

بسکه بر هم می زند بی جوهری اجزای من