عالمی شد آشنا از معنی بیگانه ام

تا نگه بر خویش جنبد رنگ گردانده ست حسن

نیست بیرون وحشت شمع از پر پروانه ام

شوخی نظمم صلای الفت آفاق داشت

یک جهان حسرت لب از چاک دلم واکرده است

غیر الفت کیست تا فهمد زبان شانه ام

گردبادم غافل از کیفیت حالم مباش