یک جهان حسرت لب از چاک دلم واکرده است

نیست بیرون وحشت شمع از پر پروانه ام

شوخی نظمم صلای الفت آفاق داشت

عالمی شد آشنا از معنی بیگانه ام

غیر الفت کیست تا فهمد زبان شانه ام

گردبادم غافل از کیفیت حالم مباش

یادی از ساغرکشان مشرب دیوانه ام