موج خیالم و به خیالی روانه ام

عمری ست چون نفس به تپیدن فسانه ام

از عافیت مپرس دل است آشیانه ام

در قلزمی که اوج و حضیضش تحیر است

آهم چو دود آتش یاقوت گل نکرد

وا سوخته ست در گره دل زبانه ام

خط غبار آفت نظاره است و بس