آهم چو دود آتش یاقوت گل نکرد

از عافیت مپرس دل است آشیانه ام

در قلزمی که اوج و حضیضش تحیر است

موج خیالم و به خیالی روانه ام

وا سوخته ست در گره دل زبانه ام

خط غبار آفت نظاره است و بس

بی صرفه نیست این که شناسد زمانه ام