بی صرفه نیست این که شناسد زمانه ام

آهم چو دود آتش یاقوت گل نکرد

وا سوخته ست در گره دل زبانه ام

خط غبار آفت نظاره است و بس

نیش حسد به وضع ملایم چه می کند

چون موم آرمیده به زنبور خانه ام

ای چرخ بیش ازین اثر زحمتم مخواه