چون موم آرمیده به زنبور خانه ام

خط غبار آفت نظاره است و بس

بی صرفه نیست این که شناسد زمانه ام

نیش حسد به وضع ملایم چه می کند

ای چرخ بیش ازین اثر زحمتم مخواه

چون دل بس است تیر نفس را نشانه ام

اشکی به صد گداز جگر جمع می کنم