نیش حسد به وضع ملایم چه می کند

وا سوخته ست در گره دل زبانه ام

خط غبار آفت نظاره است و بس

بی صرفه نیست این که شناسد زمانه ام

چون موم آرمیده به زنبور خانه ام

ای چرخ بیش ازین اثر زحمتم مخواه

چون دل بس است تیر نفس را نشانه ام