ای چرخ بیش ازین اثر زحمتم مخواه

بی صرفه نیست این که شناسد زمانه ام

نیش حسد به وضع ملایم چه می کند

چون موم آرمیده به زنبور خانه ام

چون دل بس است تیر نفس را نشانه ام

اشکی به صد گداز جگر جمع می کنم

چون شمع زندگی ست به این آب و دانه ام