اشکی به صد گداز جگر جمع می کنم

چون موم آرمیده به زنبور خانه ام

ای چرخ بیش ازین اثر زحمتم مخواه

چون دل بس است تیر نفس را نشانه ام

چون شمع زندگی ست به این آب و دانه ام

خجلت به عرض جوهر من خنده می کند

مویی ز چشم رسته مغرور شانه ام