مویی ز چشم رسته مغرور شانه ام

اشکی به صد گداز جگر جمع می کنم

چون شمع زندگی ست به این آب و دانه ام

خجلت به عرض جوهر من خنده می کند

آن شور طالعم که در این بزم خواب عیش

در چشم عالمی نمک است از فسانه ام

بی اختیار می روم از خویش و چاره نیست