در چشم عالمی نمک است از فسانه ام

خجلت به عرض جوهر من خنده می کند

مویی ز چشم رسته مغرور شانه ام

آن شور طالعم که در این بزم خواب عیش

بی اختیار می روم از خویش و چاره نیست

تا کی کشد عنان نفس از تازیانه ام

خاکم به باد رفت و نرفت از جبین شوق