خاکم به باد رفت و نرفت از جبین شوق

در چشم عالمی نمک است از فسانه ام

بی اختیار می روم از خویش و چاره نیست

تا کی کشد عنان نفس از تازیانه ام

یک سجده وار حسرت آن آستانه ام

آسوده تر ز آب گهر خاک می شوم

پرواز در کنار فسردن بهانه ام