تا کی کشد عنان نفس از تازیانه ام

آن شور طالعم که در این بزم خواب عیش

در چشم عالمی نمک است از فسانه ام

بی اختیار می روم از خویش و چاره نیست

خاکم به باد رفت و نرفت از جبین شوق

یک سجده وار حسرت آن آستانه ام

آسوده تر ز آب گهر خاک می شوم