یک سجده وار حسرت آن آستانه ام

بی اختیار می روم از خویش و چاره نیست

تا کی کشد عنان نفس از تازیانه ام

خاکم به باد رفت و نرفت از جبین شوق

آسوده تر ز آب گهر خاک می شوم

پرواز در کنار فسردن بهانه ام

موج فضول ، محرم وصل محیط نیست