آن شور طالعم که در این بزم خواب عیش

چون شمع زندگی ست به این آب و دانه ام

خجلت به عرض جوهر من خنده می کند

مویی ز چشم رسته مغرور شانه ام

در چشم عالمی نمک است از فسانه ام

بی اختیار می روم از خویش و چاره نیست

تا کی کشد عنان نفس از تازیانه ام