چون شمع زندگی ست به این آب و دانه ام

ای چرخ بیش ازین اثر زحمتم مخواه

چون دل بس است تیر نفس را نشانه ام

اشکی به صد گداز جگر جمع می کنم

خجلت به عرض جوهر من خنده می کند

مویی ز چشم رسته مغرور شانه ام

آن شور طالعم که در این بزم خواب عیش