زبن بزم غیر شمع کسی را نسوختند

قاصد اگر درنگ کند من روانه ام

بر دوش آه محمل دل بسته است شوق

چون سبحه می دود به سر ریشه دانه ام

دنیاست آتشی که منش در میانه ام

چندی تپید شعله امید و داغ شد

چون شمع بال سوخته بود آشیانه ام