دنیاست آتشی که منش در میانه ام

بر دوش آه محمل دل بسته است شوق

چون سبحه می دود به سر ریشه دانه ام

زبن بزم غیر شمع کسی را نسوختند

چندی تپید شعله امید و داغ شد

چون شمع بال سوخته بود آشیانه ام

عجزم چو سایه بر در دیر و حرم نشاند