یک جبهه نیاز و هزار آستانه ام

چندی تپید شعله امید و داغ شد

چون شمع بال سوخته بود آشیانه ام

عجزم چو سایه بر در دیر و حرم نشاند

آشفته نیست طره وضع تحیرم

یارب به جنبش مژه مپسند شانه ام

در موج حیرتی چو گهر غوطه خورده ام