آشفته نیست طره وضع تحیرم

چون شمع بال سوخته بود آشیانه ام

عجزم چو سایه بر در دیر و حرم نشاند

یک جبهه نیاز و هزار آستانه ام

یارب به جنبش مژه مپسند شانه ام

در موج حیرتی چو گهر غوطه خورده ام

محو است امتیاز کران و میانه ام