حصن سنگینیست گرد خرقه پشمینه ام

سر خط نازیست امشب زخمهای سینه ام

جوهر تیغ که گل کرده ست از آیینه ام

شعله گر بارد فلک در عالم فقرم چه باک

چون گلم در نیستی پرواز هستی بود و بس

تازه شد از خاک گشتن کسوت پارینه ام

می توان حال درون دیدن ز بیرون حباب