پر تغافل پیشه است ابروی ناز هستی ام

صبح پیری می دمد ای شمع ما و من خموش

جز نفس مشکل که گیرد شاهباز هستی ام

چشمکم را چون شرر دنباله تکرار نیست

سرنگونیهای خجلت تحفه ف حاصلی ست

کیست غیر از یاس بیند بر نیاز هستی ام

بیدل از منصوبه عنقایی ام غافل مباش