ای شرار رفته از خود پر به بیرنگی مناز

بی نفس خوابیده است افسانه ساز هستی ام

گر همه توفان شوم کیفیتم بی پرده نیست

عشق درگوش عدم خوانده ست راز هستی ام

دیده ام رنگی که من هم بی نیاز هستی ام

سایه را بر خاک ره پیداست ترجیح عروج

اینقدر من نیز بیدل سر فراز هستی ام