بی نفس خوابیده است افسانه ساز هستی ام

من هم از موهومی ساز نفس غافل نی ام

تاکجا خواهد دمید افسون طراز هستی ام

صبحم و در پرده شب زندگانی می کنم

گر همه توفان شوم کیفیتم بی پرده نیست

عشق درگوش عدم خوانده ست راز هستی ام

ای شرار رفته از خود پر به بیرنگی مناز