من هم از موهومی ساز نفس غافل نی ام

بحر می بالد زآغوش گداز هستی ام

همچو شمعم هر نگه داغی دگر ایجاد کرد

اینقدر یارب که فرمود امتیاز هستی ام

تاکجا خواهد دمید افسون طراز هستی ام

صبحم و در پرده شب زندگانی می کنم

بی نفس خوابیده است افسانه ساز هستی ام