موج یک دریا گهر فرش است در همواری ام

همچو گوهر خاک گردم تا کی از وهم وقار

یک نفس کاش آب سازد خجلت خود داری ام

قدردان وضع تسلیمم ز اقبالم مپرس

شکر اقبال جنون را تا قیامت بنده ایم

آفتاب اوج عزت کرد بی دستاری ام

غنچه من از شکفتن دست رد بیند چرا