شکر اقبال جنون را تا قیامت بنده ایم

یک نفس کاش آب سازد خجلت خود داری ام

قدردان وضع تسلیمم ز اقبالم مپرس

موج یک دریا گهر فرش است در همواری ام

آفتاب اوج عزت کرد بی دستاری ام

غنچه من از شکفتن دست رد بیند چرا

نا دمیدن هر چه باشد نیست بی دلداری ام