که رساند بر در نیستی خم پشت پای جوانی ام

ز کدورت من و ما پرم غم بار دل به که بشمرم

ستم است سنگ ترازویی که نفس کشد ز گرانی ام

ز حضور پیری ام آنقدر اثر امتحان قبول و رد

نه به نقش بسته مشوشم ، نه به حرف ساخته سرخوشم

نفسی به یاد تو می کشم چه عبارت و چه معانی ام

همه عمر هرزه دویده ام خجلم کنون که خمیده ام