ز فسون صنعت وهم و ظ ن هوس آزمای جدایی ام

نه نشیمنی که کنم مکان نه پری که بر پرم از میان

نکنی به عشوه امتحان ستم آشیان رهایی ام

به کجاست رفتن و آمدن که به غربتم کشد از وطن

به جهان جلوه رسیده ام ز هزار پرده دمیده ام

ثمر نهال حقیقتم چمن بهار خدایی ام

سر کعبه گرم فسون من دل دیر و جوشش خون من