نکنی به عشوه امتحان ستم آشیان رهایی ام

هوسم زناله بی اثر به چه مدعا شکند نظر

نهد استخوان مه نو مگر به نشان تیر هوایی ام

نه نشیمنی که کنم مکان نه پری که بر پرم از میان

به کجاست رفتن و آمدن که به غربتم کشد از وطن

ز فسون صنعت وهم و ظ ن هوس آزمای جدایی ام

به جهان جلوه رسیده ام ز هزار پرده دمیده ام