هوسم زناله بی اثر به چه مدعا شکند نظر

نکشید گرد هوس سری که نکوفت آبله پایی ام

ز خیال تا مژه بسته ام قدح بهانه شکسته ام

خوشت آنکه سیر پری کنی ز طلسم شیشه نمایی ام

نهد استخوان مه نو مگر به نشان تیر هوایی ام

نه نشیمنی که کنم مکان نه پری که بر پرم از میان

نکنی به عشوه امتحان ستم آشیان رهایی ام