خوشت آنکه سیر پری کنی ز طلسم شیشه نمایی ام

به دماغ موج گهر زدم ز جنون نشئه عاجزی

نکشید گرد هوس سری که نکوفت آبله پایی ام

ز خیال تا مژه بسته ام قدح بهانه شکسته ام

هوسم زناله بی اثر به چه مدعا شکند نظر

نهد استخوان مه نو مگر به نشان تیر هوایی ام

نه نشیمنی که کنم مکان نه پری که بر پرم از میان