به دماغ موج گهر زدم ز جنون نشئه عاجزی

که به چرخ می فکند نفس چو سحر زمین هوایی ام

ز تعلقم ندهی نشان که گذشته ام من از این و آن

به خیال سلسله جهان گرهی نخورده رسایی ام

نکشید گرد هوس سری که نکوفت آبله پایی ام

ز خیال تا مژه بسته ام قدح بهانه شکسته ام

خوشت آنکه سیر پری کنی ز طلسم شیشه نمایی ام