نکشید گرد هوس سری که نکوفت آبله پایی ام

ز تعلقم ندهی نشان که گذشته ام من از این و آن

به خیال سلسله جهان گرهی نخورده رسایی ام

به دماغ موج گهر زدم ز جنون نشئه عاجزی

ز خیال تا مژه بسته ام قدح بهانه شکسته ام

خوشت آنکه سیر پری کنی ز طلسم شیشه نمایی ام

هوسم زناله بی اثر به چه مدعا شکند نظر