ز تعلقم ندهی نشان که گذشته ام من از این و آن

نبری گمان فسردگی به غبار بی سروپایی ام

که به چرخ می فکند نفس چو سحر زمین هوایی ام

به خیال سلسله جهان گرهی نخورده رسایی ام

به دماغ موج گهر زدم ز جنون نشئه عاجزی

نکشید گرد هوس سری که نکوفت آبله پایی ام