که به چرخ می فکند نفس چو سحر زمین هوایی ام

نبری گمان فسردگی به غبار بی سروپایی ام

ز تعلقم ندهی نشان که گذشته ام من از این و آن

به خیال سلسله جهان گرهی نخورده رسایی ام

به دماغ موج گهر زدم ز جنون نشئه عاجزی