نهد استخوان مه نو مگر به نشان تیر هوایی ام

ز خیال تا مژه بسته ام قدح بهانه شکسته ام

خوشت آنکه سیر پری کنی ز طلسم شیشه نمایی ام

هوسم زناله بی اثر به چه مدعا شکند نظر

نه نشیمنی که کنم مکان نه پری که بر پرم از میان

نکنی به عشوه امتحان ستم آشیان رهایی ام

به کجاست رفتن و آمدن که به غربتم کشد از وطن