عشق از غبار من بجز آشفتگی نخواست

بردم سیاهی و به سر خواب ربختم

بی شمع دل جهان به شبستان خزیده بود

صیقل زدم بر آینه مهتاب ریختم

آتش به کارخانه آداب ریختم

چندین زمین به آب رسانید و گل نشد

خاکی که بر سر از غم احباب ریختم