بی شمع دل جهان به شبستان خزیده بود

گوهر شد آن کفی که به گرداب ربختم

زان منتی که سایه دیوار غیر داشت

بردم سیاهی و به سر خواب ربختم

صیقل زدم بر آینه مهتاب ریختم

عشق از غبار من بجز آشفتگی نخواست

آتش به کارخانه آداب ریختم