زان منتی که سایه دیوار غیر داشت

آلوده بود دست طمع آب ریختم

طوف خودم به مغز رساند از تلاش پوچ

گوهر شد آن کفی که به گرداب ربختم

بردم سیاهی و به سر خواب ربختم

بی شمع دل جهان به شبستان خزیده بود

صیقل زدم بر آینه مهتاب ریختم