گوهر شد آن کفی که به گرداب ربختم

مشت عرق زجبهه به هر باب ریختم

آلوده بود دست طمع آب ریختم

طوف خودم به مغز رساند از تلاش پوچ

زان منتی که سایه دیوار غیر داشت

بردم سیاهی و به سر خواب ربختم

بی شمع دل جهان به شبستان خزیده بود