آتش به کارخانه آداب ریختم

بی شمع دل جهان به شبستان خزیده بود

صیقل زدم بر آینه مهتاب ریختم

عشق از غبار من بجز آشفتگی نخواست

چندین زمین به آب رسانید و گل نشد

خاکی که بر سر از غم احباب ریختم

مستان دماغ کعبه پرستی نداشتند